Flarden fluisteren in mijn hoofd

willen dat ik luister naar mijn eigen ideeën, gevoelens en fantasieën

gevat in een associatie, beeld, uitspraak of zin.

Ik wil deze vlagen aan elkaar plakken tot het een verhaal vormt

of meer flarden opwekken om er van te maken wat het is.

Maar een half jaar leven vliegt door elkaar

en een datumvolgorde ontbreekt.

Om nog maar niet te spreken over de angst dat

wanneer ik me volledig overgeef aan deze roep om te schrijven

er zo veel naar buiten wil dat ik niet meer stoppen kan,

waardoor de hele dag een herinnering wordt

en de nacht een oneindige, sprekende droom

zonder pen om het te verwerken.

Rusteloos, chaotisch, gejaagd en geëmotioneerd zal het me maken.

Gevangen in gedachten die ik niet hebben wil

en in een zoektocht naar het vinden van de rest.

Toch moet ik me er aan wagen, luisteren, geduld hebben

en schrijvend uitspreken wat daar uit voort komt.

Want blijf ik weerstaan, dan knok ik in het onzichtbare mee

in een blijvend gevecht met mezelf.