Hij wordt voortgedreven over het asfalt en de met kauwgom bespuwde tegels van de stoepen. Vooruit, rechtdoor, zonder pauze. Voet voor voet, stap na stap, de meters voorbij. Net zo lang tot vele kilometers zijn gevormd.

De tijd verstrijkt zonder het hem te laten weten. Zomerdagen als deze duren lang, want de nachtelijke duisternis komt laat en licht getint. De warmte zorgt ervoor dat zijn witte shirt aan zijn huid kleeft, licht bollend door een buik gevoed met de heerlijkheden van het leven. Niet dat hij dat voelt, want voelen is juist wat hij even niet wil.

Het draait er enkel nog om dat hij is waar hij is, al is hij daar maar kort. Al was het lang, hij zou veel niet zien. De wachtende gele taxi’s, bomen die verdrukt worden door gebouwen zo grijs, strepen op het asfalt die aangeven waar men gaan mag en waar niet. Volle afvalbakken, een ronddwarrelende plastic zak, hekken die mensen op veilige afstand houden, een poepende hond. De lelijkheid van deze grote stad toont zich, zonder gezien te worden.

Zijn hoofd is zijn wereld, de werkelijkheid, dat waar het om draait. Daar gebeurt het, is beweging en wordt gepraat, gevochten, verleid en bespot. Gedachten die strijden, tegen elkaar en de waarheid. Maar is die waarheid voor een ieder even waar? Een vraag die geen antwoord kent, of verwacht.

Voor hem is het zo en niet anders. Een gegeven als een van de gebouwen om hem heen. Een bouwwerk met vele ramen, een hoogte waardoor niemand kan zeggen het niet te zien. Dat betekend echter niet dat hij daar automatisch blij mee is. Vluchten is wat hij doet. Weg bij de armen die zich naar hem uitstrekken om hem in de put te trekken, naar daar waar geen licht is, geen ladder, alleen hijzelf. Daar, tussen ronde muren en op een bodem met kilte en vocht, zal geen afleiding zijn van het herinnerde verleden. De fouten, de teleurstellingen, de dromen die uit leken te komen, maar toch nachtmerries werden. Hij wil ze niet zien.

Een venster nadert. Een van velen, maar toch anders. Wit als de natte textiel om zijn lijf en een plaat van glas omsluitend. Iemand liet er een krabbel na, om niet vergeten te worden. Iets hiervan trekt hem aan, vraagt zijn aandacht. Hij versneld zijn tempo, laat zijn voeten vaker neerkomen in dezelfde tijd. Zijn ademhaling wordt onrustiger, korter en minder diep. Zijn poriën laten de zoute druppels niet meer langzaam glijden, maar snel stromen. Een steek pijnigt zijn zij. Zijn hart mist een slag. Hij stopt net op tijd om naar binnen te kijken.

Zijn lijf glimlacht opgelucht en komt langzaam tot rust. Wat hij hier tentoongesteld ziet, doet hem goed. Het is net wat hij nodig had, al wist hij niet dat hij het zocht. Een voorbeeld wat zegt dat het leven soms mooi is, dat je iets hebt waar je al dat ademen, slapen, praten, denken, voelen, eten en bewegen voor doet. Een boek, met een titel die vliegt naar zijn diepste binnenste. Zijn spiegelbeeld verplaatst zich over de ruit, de deurkruk beweegt, de houten deur zwaait open, het belletje rinkelt en een bundel waardevol papier voorzien van harde kaft wordt van zijn rustplank gelicht. Gulzig bladert hij langs letters die woorden, zinnen en daarmee stukken van een verhaal vormen. Van voor naar achter, soms een stukje terug of een groot stuk vooruit. Het lezen verrukt hem en zijn onrust krimpt stukje bij beetje tot het de grootte van een punt aanneemt. Een klein, zwart stipje aan het eind van een droef verhaal met een verrassend eind. Hij beleeft vernieuwd geluk tot het uit is, en opnieuw.

Vinden wat hij zonder het te weten zocht is a post from Ik schrijf, dus ik besta!.

liefde in leven en leven uit liefde.

Als ik mijn ogen op jou richt,
geloof ik in samen,
vermengd alles zich tot dit is hèt.

Als ik mijn ogen op jou richt,
zie ik een toekomst, goed.

Rondeel – Een droom van zekerheid is a post from Ik schrijf, dus ik besta!.

Jouw woorden, ze welden op,
om te geven wat ik niet van je wilde horen.

Onze blaadjes vergingen tot kale herinnering.

Jouw woorden, ze welden op,
een vloeistof als gif.

Rondeel – Het spreken voorbij is a post from Ik schrijf, dus ik besta!.

Klaar om de hoofden op hol te laten slaan.

De zomer opent de deuren,
de meisjes hun doos met zomerkleren,
vervolgens de mannen hun mond.

De zomer opent de deuren,
gooit al het moois naar buiten.

Rondeel – De zon laat spreken is a post from Ik schrijf, dus ik besta!.

Het leven hoeft niet zwaar te zijn voor personen zoals zij. Tenzij ze het zelf zo maken, door hun deel van nietsbetekenende witheid steeds dichter naar de onzichtbaarheid te brengen. Of nog erger, als ze hun typerende kleur steeds donkerder laten worden, tot een zwart die geen spikkel van licht meer bevat.

In de nacht teisteren dromen haar, dromen die eigenlijk gewoon waarheid zijn. Mensen die zij ziet, maar die haar niet zien. Werk wat zij deed, maar wat niemand waardeerde. Haar genomen ontslag waarbij zelfs een simpele handschudding ontbrak. Een plan, steeds groter groeiend, veel verder dan een gewone grijze muis ooit bedenken zou.

Spiegels logen haar nooit eerder voor. Daarin zag ze doffe ogen, die eigenlijk gesloten zouden willen zijn voor wat de levens van anderen haar lieten zien. Succes, macht, vriendschap, liefde, aandacht, glamour, spanning, feest, schoonheid en trots. Beelden die bij elke messteek in haar hart krijsen: kijk eens, zo had het kunnen zijn.

Maar vanavond kunnen spiegelende zilveren oppervlaktes, etalageruiten, fotocamera’s en mensen misleid worden. Wat ze zien, zien ze echt, maar wat daaronder schuil gaat, haar oude ik, de grijze muis, die door het leven ging vol mensenvrees, onzekerheid, afstandelijkheid, stilte en schichtig gedoe, niet. Nu is ze een zelfverzekerde verleidster, met een plan voor een bloedstollende avond vol kleur en levendigheid.

Haar vinger heeft nog niet eens de knop van de bel ingedrukt of de deur zwaait al open. Meteen daarna gaat hij alweer dicht. Met als verschil dat ze nu gezelschap heeft van iemand die niet wil dat ze binnen komt, omdat zij een vreemde voor hem is, zo denkt hij.

Hun wandeling van kennismaking pauzeert bij een bankje in het park. Ze streelt zijn ego door te overdrijven wat ze ziet. Een fijngevormde neus die hij vast alleen in goede zaken steekt. Goed verzorgde handen die zijn woorden ondersteunen. Stijlvolle kleren die hem extra knap maken. Schoenen en een horloge, die zijn duur, hij verdiend zeker goed. Licht grijzende haren die hem wijsheid geven, maar die op dit moment vooral lieflijk glanzen in het maanlicht. Stoppels op zijn kin en zijn wangen, een vleugje jeugdige onbezorgdheid. Schitterend groen in zijn ogen, helder en betoverend. Kuiltjes in zijn wangen, zo lief. Smakelijk uitziende lippen, als zachte snoepjes waar ze van proeven wil, en zal.

Terwijl haar rood gestifte lippen naderen, komt hem een beeld voor ogen. De vrouw die laatst ontslag nam, die ene die zich altijd zo op de achtergrond hield. Ze was niet echt lelijk, maar ook niet mooi. Een vrijwel kleurloze verschijning, kleren die niet op mochten vallen, een stem die alleen voor het hoognodige gebruikt werd, dat maakte haar er allemaal niet opmerkenswaardiger op. Haar werk deed ze goed, maar het was zeker niet geschikt om over op te scheppen tegen concurrenten van zijn bedrijf. En ineens wilde ze weg, verdween ze met haar slungelige benen uit zijn gezichtsveld voordat hij fatsoenlijk afscheid had kunnen nemen. Ook al kon hij het niet zien, hij wist hoe haar gezicht zwijgend tot de vragend toekijkende collega’s sprak. Samengeknepen lippen die ze zenuwachtig nat maakte met het puntje van haar tong, ogen die angstig heen en weer schoten en het vreemdste, de figuurlijke brok in de keel, die bij haar letterlijk zichtbaar was. Een verschijning zo sneu, als een kind waarvan de teddybeer onvindbaar was, terwijl ieder ander er wel eentje had.

Abrupt neemt hij afstand. “Nee, sorry, ik kan het niet!”.

Ze had beter niet naar de reden kunnen vragen, want het antwoord gaf haar sneller kleuren dan ze had verwacht. Het waren alleen niet de goede. Ze spraken niet van aandacht, beminning en sensatie. Ze ontving grauwige paarsblauw, bleek huidroze en onderhuids rood. De kleuren die ze zichzelf deze avond had geschonken, waren de kleuren van de dood.

Niet alleen deze gebeurtenis, maar ook de arrestatie kwam voor haar als een doodslag. Evenals de koppen en de foto’s in de krant die haar daad en de daarop volgende rechtszaak beschreven. Ze waren gedrukt zoals het een grijze muis betaamt (al was zij erger dan dat) :een combinatie van wit en zwart.

Een grijze muis op zoek naar kleur is a post from Ik schrijf, dus ik besta!.